Het forum
Dé plek om over Libero’s te discussiëren!
De Libero van SubieLibero
Ennnn door.... met de aansluiting van de schuifdeurrail bij de achterste wielkast. Lastig hoekje, omdat er twee krommingen in zitten én er 2 andere delen op aan moeten sluiten.
Nog heel even en de schuifdeurrail kan erop!
Goed, daar ben ik weer. Was achteraf gezien best een tijd afwezig wegens andere dingen. Maar nu heb ik vakantie en dat kan maar één ding betekenen: in de hoogste versnelling klussen aan de bus.
De schuifdeurrail is een beetje een langlopend thema aan het worden (zelfs ik vind het nu wel tijd dat er eens wat progressie wordt geboekt 😉 ). Nu vrijwel alle aansluitende delen zijn vernieuwd, had ik nog één probleem: de rail was ergens vorig jaar kromgetrokken. Reparatie had ik op de lange baan geschoven, maar nu was het moment toch echt daar: fixen die handel!
Poging 1: de 2 gleuven die ik erin had geslepen (zodat ie paste) dichtlassen...
Het resultaat was vrij teleurstellend; net zo krom als eerst, terug bij af dus, dit werkte niet
Poging 2: ik zat er naar te kijken en kreeg ineens een lumineus idee. Laat de krimp vóór jou werken: slijp hem aan de andere kant van de rail in en laat de krimp hem in de juiste vorm trekken. Foto is niet heel duidelijk denk ik, diafragma stond iets te ver open, maar dit is dus de andere kant van de rail.
Dat werkte bijzonder goed 😎 🙂
Hier nog een nieuw hoekje op de rail...
De rail is klaar!
Vervolgens weer onder de bus gekropen... 'Goh, wat is die dorpel eigenlijk nog roestig en vies... Die originele wax zit ook niet eens door de hele dorpel heen, hmm, tja.'
Alles zo goed mogelijk schoongemaakt en ontroest (zie ook het verschil in de onderkant van de vloer).
Onder het motto 'we zijn nu toch bezig': nog een paar nieuwe kleine stukken in de deurrubberrand en de vloer...
Toen was ik even vergeten dat er nog een gat in de vloer zat... Maar met het stukje staal dat al een jaar volgens mij klaar ligt, was het een relatief snel klusje.
Toch nog even kijken waar het lasapparaat op moet staan en oefenen met proplassen...
De setup was lekker krap, met de lastoorts kon ik er niet geweldig bij, maar het ging.
Vloer moest iets omhoog om hem mooi vlak te krijgen, dus met enige creativiteit een soort krik met fijnafstelling gebouwd.
Kwam toch nog wat roest tegen aan de voorkant. Dus met een bankschroef en creatief hameren een tweede stuk gemaakt.
Lang verhaal kort: de vloer trok krom, lang lopen hannesen om alles weer vlak te krijgen, maar.... Morgen kan de rail erin! En ja, zelfs ik zou zeggen: dat werd tijd 😉 
.
Toch nog een stuk roest vergeten 😀
Schuren, ontvetten, verven etc duurt op de een of andere manier toch altijd best lang. De onderkant knapte wel enorm op van een laag grondverf!
Toen dat allemaal klaar was, kwam de vraag: hoe zat dit ook alweer in elkaar? Toch wel handig dat teveel aan foto's 😉 .
Ontbrekende proplasgaten geboord en alles klaar gemaakt voor het lassen.
Dit begint ergens op te lijken...
Te vlak voor een proplas? Doorbranding was wel goed: niet te veel, niet te weinig.
Eens kijken hoe het past... Hmm, dat lijnt niet helemaal uit.
Hier heb ik ook nog wat ruimte, dat hoort niet. Maar goed, als je nagaat hoeveel nieuwe stukken erin zijn gelast... Ik ben op zich niet ontevreden.
Dus daarna was het lekker puzzelen om uit te vogelen waar die afwijking in zit. Ik heb wel iets gevonden, ga morgen eens kijken of het te fixen is.
Het carrosseriebevestingspunt van de rail lijnde eergisteren niet goed uit met het gat in vloer. Gisteren ben ik bezig geweest om dat te fixen. Om er zeker van te zijn dat het gat in de vloer op de juiste plek zat heb ik het chassis opgemeten; de vloer bleek (gelukkig) te kloppen. Om de locatie van dit gat op de rail te krijgen heb ik een kartonnetje gepakt en twee spijkers in de locatiegaten in de vloer geprikt. Met een stift het gat overtrekken en omdat de locatiegaten in beide delen zitten was het overzetten vrij eenvoudig.
Eenmaal weer vlakgeslepen:
Past veel beter dit.
De dag was nog niet voorbij, dus een mooi middagklusje was de achterkant van de rail, die sloot nog niet goed aan. Eerste foto is hoe het er ongeveer uitzag (scheelt terugscrollen 😉 ), tweede foto is hoe het nu is.
Duurde even om het goed aan te laten sluiten, maar met het resultaat was ik niet ontevreden.
Vervolgens ook de bovenkant passend gemaakt.
Toen kwam ik tot de ontdekking dat er nog best een hoop puntlasgaten ontbraken. Dus met de oude delen als globaal voorbeeld nog meerdere gaten geboord met deze setup: automatische centerpons (met gehoorbescherming, wat maken die dingen een lawaai zeg), 2mm boortje en een stappenboor. Dat was het voor woensdag.
Vanochtend heb ik eerst eens zitten nadenken over een handige assemblagevolgorde... Dat was nog best een puzzel, heb geen puntlasapparaat, dus 3 platen is even een dingetje. Nu restte nog de laatste check: gaat het schuifdeurkarretje erdoorheen zonder aan te lopen? Ha, kiek, mooi! 😎
Daarna was het lassen. De 6mm gaten die ik nieuw heb geboord zijn een stuk makkelijker dan die 8mm gaten die de puntlasboor of de vierkante gaten die de powerfile achterlaat. Maar goed, het lukte uiteindelijk.
Mijlpaal: voor het eerst sinds lange tijd weer als één geheel en hij past ook nog! Hier was ik heel erg blij mee.
Even nog niet naar links kijken 😉
Slijpen, slijpen, slijpen
Plaatjes voor de show 😎
Zoals het er nu naar uitziet gaat de rail morgen op de bus!
Met enige vertraging (m'n verf was op) is het dan toch gelukt: de schuifdeurrail zit er op!
Dat originele plaatwerk van de dorpel is lastig te lassen. En ik moet de voor- en achterkant van de rail ook nog even vastmaken aan de bus, maar... Hij zit er voor het grootste deel op, en da's toch wel een mijlpaal.
Nu de schuifdeurrail erop zit, kan ik de rechter zijkant afronden. Dat begon met het (letterlijk) afstoffen van de straalkast.
Het volgende deel op de planning was namelijk om de voorkant van de rechter achterwielwielkast (wat een woord ) weer dicht te maken. Hier gaat de schuifdeurrail over in een chassisbevestigingspunt. Of nou ja, 'overgang', het bevestigingspunt zit, op de typische Libero-manier, als afsluiter over een stack van 3 lagen plaatstaal heen. Met weinig kit erover is roest gegarandeerd.
Het plan was om dit ding na te maken vanwege de diepe putcorrosie. Heb er een tijd naar staan kijken, om tot de conclusie te komen dat dat ondoenlijk is. Hij sluit op maar liefst 6 vlakken op andere delen aan! Dit werd een kwestie zo veel mogelijk hergebruiken.
Paar nieuwe stukken in de delen waar de uitgeslepen puntlassen te ver heen waren...
Niet snel daarna was m'n menggas op, altijd in het weekend als de gasleverancier dicht is... Misschien wordt het tijd voor een 2e fles, maar die zijn me iets te duur eigenlijk. Nog even los van het ruimtegebrek... Maar goed, een paar dagen later had ik weer een volle fles. Wat me daarna opviel was dat het carrosseriebevestigingspunt best weer was gaan roesten. Dankzij liberoladima's posts werd ik weer even herinnerd aan de roestverwijdermethodes van jaren terug: de elektroyse-setup, de bakjes met schoonmaakazijn. Ik had zelfs nog een jerrycan schoonmaakazijn staan, dus de roestverwijdersetup was snel gefixt:
Terwijl dat lekker aan het ontroesten was ben ik verder gegaan om alle puntlassen van de schuifdeurrail vast te lassen, was er nog wat vergeten namelijk. Eenmaal bezig besef je dat je nog aardig wat moet doen voordat 't carrosseriebevestigingspunt er weer op kan. Dit deel van het schutbord moet er eigenlijk eerst op.
Zoals vrijwel alle onderdelen tot nu toe heeft ook dit weer een interessante vorm.
Hergebruiken of namaken? Tja... Ehm.. Net iets te veel roest eigenlijk... Namaken 🙂 ! De oostenrijkse methode, uit de tijd dat ik met de bagagevloer bezig was, kwam weer van pas! Met een beitel een stuk hout en een hamer kan je heel vreemde zettingen in een plaat maken: handig voor het 'bakje' in het schutbord.
Hoppa.
Goed, het schutbord, daar was ik gebleven. Na erg veel passen en schuren paste die eindelijk. Enige wat nog ontbrak waren de M6-moeren; bevestigingsgaten voor wat bij de Libero doorgaat als wielkuip denk ik, maar in realiteit niet meer is dan een platte kunststof plaat. In het verleden kreeg ik die moeren nooit mooi in het midden van het gat. Daar moest wat voor genutseld worden natuurlijk, dus ik heb een M6-bout in de draaibank geklemd en wat van de kop weggehaald zodat ie mooi concentrisch uitlijnt. Werkte beter dan verwacht eerlijk gezegd.
Toen kwam een nieuw experiment: échte lasprimer. Hopelijk last dit beter dan de lasbare etsprimer die ik gebruikte. Had totaal geen idee hoe dit uit de verf ( 😉 ) zou komen, maar kreeg een grijs op m'n gezicht toen ik ermee bezig was. Ha, wat is dit chique hé.
Beetje overbodig om de buitenkant ook te doen, maar ik vond het er gewoon luxe uitzien. Die verf was me ernorm aan het afleiden van waar het eigenlijk om ging: paste die carrosseriesteun nog? Ja, gelukkig wel.
Laserlijn staat op gelijke afstand van de vloer op meerdere punten. Dit is binnen de marge wat mij betreft.
En dan kom je toch weer roest tegen op een plek waar je eerst van dacht dat het wel meeviel... Driedubbelplaatwerk in combinatie met het gat dat in het schutbord zat en vloeren met bijzondere vormen zijn hét recept voor tijdrovende reparaties...
De vloer heeft hier een soort 'tunnel' die schuin omhoog loopt, zodat ie de chassisbalk niet raakt.
Alle delen waar staal op staal komt even in de lasprimer gezet.
Het lassen is ondertussen ook al gebeurd, oftewel, de vloer zit weer dicht. Daar heb ik alleen nog geen foto's van gemaakt, dus die komen de volgende keer!
Goed. Zoals beloofd eerst nog een foto van de vloer die weer dichtzit. Het dichtlassen ging vrij snel, want dat ging onder enige tijdsdruk (normaal probeer ik dat te vermijden, maar dit was een gevalletje zondag-vrij-laat-en-ik-wil-het-dit-weekend-af-hebben), had het beter naar volgend weekend kunnen verplaatsen, maar goed. Eindstand: een vrij kromme vloer.
Het volgende weekend stond dus vrijwel volledig in het teken van het uitdeuken en vlakmaken van de vloer. Dat kostte aardig wat tijd (potkrikken, plaathamers, linialen), maar het resultaat was er en de carrossieriesteun pastte gelukkig ook nog.
Zoals je op bovenstaande foto kan zien zit er nog een gat in wat ik het schutbord noem. Dat moest ook weer dicht natuurlijk. De foto hieronder geeft niet goed weer hoe dit stuk loopt, maar het is een soort bruggetje zodat de carrosserie de chassisbalk (die hier omhoog loopt om plaats te maken voor de achterveer en -demper) niet raakt. Voor en achterkant hebben een andere 'verspringing' en het bruggetje loopt aan de voorkant met een knik omhoog, 6 zettingen in totaal als ik goed had geteld. Ik snap nog steeds niet dat er niks haaks of recht is aan die bus 🙂 .
Tja.. Hoe zat dit ook alweer? Handig die foto's 😉 .
Na veel hameren, koffiepauzes en creatief met de accuslijper...
Past deze nog? Ja, gelukkig wel. Ook de carrosseriesteun ging er nog goed op. Heb het lassen van dit deel maar niet weer op zondag laat in de middag gedaan, want dít deel uitdeuken wordt hem echt niet denk ik :'-) .
Tot slot nog een update van de bak met verwijderde stukken staal; die begint mooi vol te raken.
Het werd nodig tijd voor een update! Verder met de carrosseriesteun! Goudkleurig de carrosseriesteun, daaronder het nieuwe stuk vloer en rechts, naast de accuboor, het nieuwe stuk schutbord.
Alles wat kromgetrokken was, is weer recht. De vloer is dus klaar voor het nieuwe stukje vloer!
Proplassen van het nieuwe stuk vloer ging in één keer goed 😎
Kijken hoe het nieuwe deel van het 'schutbord' aansluit op het nieuwe stuk vloer...
Na lang met clean-en-strip-schijven bezig geweest te zijn bleef er toch wat putcorrosie achter op de aansluitende delen. Ik had geen zin om nóg meer uit de bus te slijpen, dus m'n laatste restje Rustyco-gel kwam van pas. Rustyco is écht mijn last-resource middel, want het duurt mij altijd te lang. Het werkt echter wel, dus een dag later was het vrijwel roestvrij.
De gezette rand van het nieuwe stuk schutbord moest nog één geheel worden. De uitdaging was om het niet krom te laten trekken.
Bijna twee proplassen vergeten... :'-)
Na een kleine intermezzo van een aantal weken was het tijd om alles af te lassen en vlak te slijpen. Ik moest er echt weer even in komen, maar het is gelukt!
De steun kan er weer op!